Predi - Prestatie Management

Nieuwsbrief

De vraag achter de vraag!

 

Heb je ooit deze vragen gehoord of misschien zelf gesteld?:

  • Waarom moeten wij nu weer veranderen?
  • Wanneer krijg ik nu die training die mij is toegezegd?
  • Waarom informeren zij ons niet beter?
  • Waarom gebeurt dit met me?
  • Wanneer gaan die anderen nu eens hun werk doen?
  • Wanneer vind ik nu eindelijk eens de juiste mensen?
  • Wie gaat het probleem oplossen?

Misschien wordt dan tijd om het volgende verhaal over de vraag achter de vraag (VAV) eens aandachtig te lezen.

De vraag achter de vraag (VAV) is gebouwd op de observatie dat onze eerste reacties vaak negatief zijn. Maar als wij onze hersenen trainen om in elk beslissingsmoment achter die eerste vragen te kijken en betere vragen te stellen, zullen deze vragen ons naar betere antwoorden brengen. Een van de leidende stelregels van de VAV is: ‘de antwoorden zitten in de vraag’. Als wij een betere vraag stellen, krijgen wij ook een beter antwoord. Dus het gaat over het stellen van betere vragen. Maar hoe kunnen wij nu een goede vraag onderscheiden van een slechte? Hoe ziet een ‘betere’ vraag eruit? Dit verhaal zal je helpen betere vragen te herkennen en te stellen.

Hier zijn de drie simpele richtlijnen voor het creëren van de VAV:

  1. Ze beginnen met ‘Wat’ of ‘Hoe’ (niet ‘Waarom’, ‘Wanneer’ of ‘Wie’)
  2. Ze bevatten een ‘ik’ (niet ‘zij’, ‘wij’ of ‘jij’)
  3. Ze zijn gericht op een actie

Bijvoorbeeld ‘Wat kan ik doen?’ volgt deze richtlijnen perfect. Het begint met ‘Wat’, bevat een ‘ik’ en richt zich op een actie: Wat kan ik doen? Simpel, maar laat de eenvoud je niet voor de gek houden. 

Ooit deze vragen gehoord?: Waarom werken zij niet harder? Waarom gebeurt dit met me? Waarom maken zij het zo moeilijk om mijn werk goed te doen? Zeg ze eens hardop. Hoe voel jij je erbij? Als ik ze zeg, voel ik me machteloos – een slachtoffer. Vragen met een ‘Waarom ik?’ toon, zeggen: ‘Ik ben een slachtoffer van de omgeving en van de mensen om mij heen’. Niet een echt productieve gedachte, maar wij stellen ze voortdurend. De eerste richtlijn van de VAV stelt dat alle VAV beginnen met ‘Wat’ of ‘Hoe’ en niet met ‘Waarom’, ‘Wanneer’ of ‘Wie’. Kijk nog eens naar de vragen aan het begin van deze paragraaf en vraag je af wat er zou gebeuren als wij nu deze vragen zouden stellen:

‘Hoe zou ik vandaag mijn werk beter kunnen doen?’
‘Wat kan ik doen om de situatie te verbeteren?’
‘Hoe kan ik die anderen steunen?’

Het persoonlijk maken van verantwoordelijkheid

Persoonlijke verantwoordelijkheid begint niet met zij, wij of jij! Het begint met jezelf – met ‘ik’. Daarom wordt het persoonlijke verantwoordelijkheid genoemd. Persoonlijke verantwoordelijkheid gaat over dat wij ons zelf verantwoordelijk houden voor ons eigen denken en gedrag en de resultaten die hier uit voort komen. Daarom is de tweede VAV richtlijn: alle VAV bevatten een ‘ik’, en niet ‘zij’, ‘wij’ of ‘jij’. Vragen die een ‘ik’ bevatten halen de focus weg van andere mensen en omstandigheden en richt deze terug op onszelf, waar het meeste goeds gedaan kan worden. Vaak kunnen wij omstandigheden en gebeurtenissen niet sturen. Het enige waar wij echt controle over hebben zijn onze eigen gedachten en acties. Het stellen van vragen die onze activiteiten en energie richten op wat wij kunnen doen, maakt ons meer effectief en niet te vergeten blijer en minder gefrustreerd.

 Het verantwoordelijk maken van een groep is een goed hulpmiddel. Managers en directeuren doen niet anders, maar de kracht van persoonlijke verantwoordelijkheid komt van vragen die beginnen met ‘Wat’ of ‘Hoe’ en een ‘ik’ bevatten.

De kracht van ‘één’

Een van de meest verleidelijke vragen die gesteld kan worden als men voor het eerst van de VAV hoort, is: ‘Wat kunnen wij doen?’ Er is echter een probleem, ‘wij’ verandert niet. Teams, afdelingen en organisaties veranderen niet. Mensen veranderen, één voor één, door de keuzes die zij maken. Als wij dus niet uitkijken, vervangen wij de taal van persoonlijke verantwoordelijkheid (ik) door de ‘teamtaal’ (wij en ons). Wij kunnen ons dan verschuilen achter het team met gedachten – die excuses worden – zoals:

‘Het team heeft de deadline niet gehaald’
‘Men heeft het team niet genoeg medewerkers toebedeeld’
‘Het team heeft het werk niet gedaan’
‘Het team had geen duidelijke opdracht’

Persoonlijke verantwoordelijkheid gaat niet over het veranderen van anderen. Het is het verschil maken door zelf te veranderen. Persoonlijke verantwoordelijkheid – de kracht van één!

Een focus op actie

Het ultieme doel van de VAV is actie! De derde richtlijn is: Alle VAV zijn gericht op actie. Om een VAV actiegericht te maken, voegen wij woorden als ‘kunnen’, ‘zorgen’ aan vragen toe die beginnen met ‘Wat’ of ‘Hoe’ en een ‘ik’ bevatten. Wij hebben dan uitstekend klinkende vragen zoals, ‘Wat kan ik nu doen?’ of ‘Hoe zorg ik er nu voor dat het anders gaat?’ Als we niet vragen wat we kunnen doen, maken, bereiken of bouwen, dan doen, maken, bereiken of bouwen wij niets. Zo simpel is het. Alleen door actie wordt iets bereikt. De uitvoering van persoonlijke verantwoordelijkheid: ik beheers mijn gedachten, ik stel betere vragen en ik neem actie.

Prestatie Management begint dus bij jezelf!

Vrij vertaald naar: The Question behind the Question - John G. Miller - ISBN – 0-9665832-9-9

Terug naar de Nieuwsbrieven

Nieuwsbrief

Prestatie Management

Gratis Nieuwsbrief

Schrijf u nu in voor onze gratis Nieuwsbrief met tips voor een evenwichtige en gezonde organisatie.

Voornaam:
 

E-mailadres

Contact

PREDI Prestatie Management
Cees Buddinghhof 39
1628 WH Hoorn

M. Henri: 06- 22397061
E. Klik hier

K.v.K. Hoorn nr.: 5131 3286